Schoonheid is waarheid, Alex.
Heeft jouw oase een naam?
Haar naam is Mara. - Zeg het dan.
Zeg wat je wilt. Vanwaar die angst, als het de waarheid is? Zeg het.
Ik wil Mara.
Dan ben je een man...
en geen priester.
En als Mara is wat je wilt, zal je achter haar aan moeten gaan.
Je maakt haar wakker. Misschien droomt ze wel.
Hoe we wegrennen van de dingen die we nodig hebben.
Hij is stervende. - Daarom ben ik hier.
Rembrandt heeft enige opmerkelijke dingen gedaan.
Daar behoort dit niet toe. Dit is een De Gelder.
Maar alleen ik zal dat weten. Zet het in de auto.
Je diensten zijn niet bepaald goedkoop. - Nee, dat klopt.
Wat heeft Dominic je gegeven?
Wat ik bedoel is dat hij niets had.
Dat is niet waar. Hij gaf me ooit vriendschap en ik beantwoordde die.
Wat kan jij voor hem doen, dat ik nog niet gedaan heb?
Ik ben de conducteur op de nachttrein. Het antwoord op je vraag is oneindig.
Wetenschap, medicijnen.
Je geeft mensen geen houvast, enkel wat onuitspreekbare woorden.
Kanker die zich grillig gedraagt.
Je meet leven met een liniaal en een weegschaal.
Jij ontneemt dingen.
Jij doodt het mysterie dat het leven betekenis geeft.
En je doet alsof je alles begrijpt...
terwijl je niets begrijpt, terwijl je niets betekent...
en je stof meer waarde heeft dan jij.
Christus aan het kruis...
schonk vergiffenis aan een dief die naast hem gekruisigd werd.
De kerk zou 't niet hebben toegestaan.
Maar Christus wel. - Ik ken deze man.
Dat is Marcus Burnham. Ik heb over hem gelezen.
Een verloren schaap. Een man vol spijt en angst.
Zulke angst.
Het schijnt dat hij ongestraft een moord heeft begaan.
Dat moet nog blijken.
Bloed er in.
Bloed er uit.
Uit Jeruzalem. Het bevat een splinter van 't ware kruis volgens mijn broer.
Maar de wereld is verrot door leugens.
Brood voor de gastheer.
En zout voor het bloed.
Ben je klaar voor je biecht?
Vergiffenis voor het onvergeeflijke.
Adembenemend.
Ik vergeef je.
Ik ben vrij.
Mijn kruis. Alex, geef mijn kruis alsjeblieft.
En wat vind je van wat ik doe?
Het is geen onsterfelijkheid. Je zult uitgeput raken.
Maar vijfhonderd jaar? Duizend?
Stel je voor wat je kunt bereiken als je die tijd had.
Stel je de wetenschap voor die wacht.
Wat bedoel je?
Ik ben kapot. Mijn tijd zit erop.
Maar ik geloof in de erfenis van dit alles.
Ik mag niet de laatste in mijn soort zijn.
Er moet een andere ander zijn.
Maar waarom ik?
Uiteindelijk vindt soort zijn soort. - Ik ben niet zoals jij.
Je hebt een gebannen priester begraven in gewijde grond...
ofschoon de kerk het verboden had.
Je hebt hun gezag genegeerd, net als ik.
Je bent precies als ik.
Hopelijk hou je van zonnebloemen.
Ik ben dol op zonnebloemen. Dat weet je.
Waarom?
Waarom ben je dol op zonnebloemen?
Omdat ik altijd dacht dat, toen God mooie dingen maakte...
hij de fout in ging met zonnebloemen. - Hoe dan?
Omdat ze eruit zien als... Ik weet het niet.
Ze zien eruit als scheve tanden rond een te grote mond. Of zoiets.
Maar toen hij opnieuw wilde beginnen, besefte hij dat dat ze mooi maakte.
Ze waren een schitterende vergissing.
Net als jij en ik.
Waar ben je geweest?
William Eden bood me gisteren de wereld aan.
Toen ik deze zag, wist ik het. - Wat wist je?
Het enige wat ik wil, ben jij.
Zeg me wat het is.
Jij en ik.
Jij en ik tot we een ons wegen.
Dat klopt.
Ik had je niet zo snel verwacht.
Hoe voel je je?
Gevormd. De pijn is weg.
Wat rest is de verworven kennis.
Ik heb dit voor je meegebracht, omdat ik vind dat het van jou is.
En ik heb een antwoord voor je.
Haast. Dat voorspelt niet veel goeds.
Mijn antwoord op je aanbod is nee. Ik wil je opvolger niet zijn.
Heb ik me zo in je vergist?
We hebben veel gemeen. Dat moet ik je nageven.
Mag ik je wat vragen? - Natuurlijk. Ga je gang.
Gister zei je dat je ooit liefhad. Ben je ooit getrouwd geweest?
Ik heb in de loop der jaren vele vrouwen gehad.
Maar mijn geliefde, dat was eeuwen geleden.
Ze worden oud en gaan dood. En ik blijf over.
Misschien begrijp je het dan.
Mara. Ik hou van haar. - Dat is toch mooi.
Neem alles, ook Mara. Je hoeft niet te kiezen. Je bent geen priester meer.
Snap je het dan niet? Ik wil niet dat Mara oud wordt zonder mij.
Alex, de grootste waarheid is dat liefde niet voort blijft duren.
Je wordt het beu. Raakt verveeld.
Ik zal er nog zijn. En mijn aanbod ook.
Vaarwel, William Eden.
Eén ding heb ik wel geleerd, Alex...
en dat is dat we alleen bij de dood echt vaarwel zeggen.
Wil je weten wat ik denk? - Heb ik een keus dan?
Hij is slecht. Je had hem beter niet die dolk kunnen geven.
En bovenal, denk ik niet dat hij nee accepteert.
Dat is mijn enige antwoord.
Waarvoor leidde Dominic ons op?
Ik ben geen priester meer. - Waarvoor?
Om geesten, demonen en ondoden uit te drijven. - Dat klopt.
Je zei het zelf. Eden is een levende man. - Ik had ongelijk.
Zodra ik mobiel ben, duik ik weer onder. Kijken of Chirac weet waar de rest is.
Keer het de rug toe. Vergeet het. - Niks ervan. Neem Mara mee en vlucht.
Ga zo ver mogelijk hier vandaan. Verdwaal ergens.
Alsjeblieft Thomas.
Ga even slapen. Eet wat. Doe iets. Ik ga naar Mara.
Ik kom straks weer terug. - Alex, ik meen het.
Ja, en ik begin te lachen.
Zoals jij altijd zegt.
Rust wat uit.
Is 't donker waar je heen gaat, Mara?
Is je pijn vormeloos of neemt 't een vorm aan?
Wat doe je hier?
Jou opzoeken. Ik vond dat we elkaar maar eens moesten ontmoeten.
Ik heb veel biechten gehoord. Ik heb er nooit een gedaan.
Wist je dat Alex' moeder zelfmoord gepleegd heeft?
Heeft hij je dat ooit verteld?
Hoe weet je dat van zijn moeder?
Ik was erbij.
Zijn vader kwam om in een auto-ongeluk. Daar was ik toen ook bij.
Net als ik, werd Alex gevormd door voorvallen in zijn jeugd.
In zijn geval waren ze te belangrijk om aan het lot over te laten.
Heb jij ze vermoord?
Dominic hielp me hem te vormen.
Hij gaf me Alex. Dat was zijn zonde.
Je hebt nog steeds mijn vraag niet beantwoord.
Is 't donker waar je heen gaat, Mara?
Als de nachtegalen zingen?
Ik heb ze naar je toe gebracht.
Ik heb je op Alex' pad geplaatst.
Jouw liefde is mijn creatie,
gemaakt als een auto.
Wees niet ongerust.
Het komt goed met Alex. Daar zorg ik voor.
Het spijt me meisje, maar ik ben teveel op deze wereld.
Ik neem je mee naar een plaats waar het niet meer donker is.
Waar de zon altijd schijnt.
Het spijt me.
Mara?
Oh, nee.
Mara, schatje.
Het spijt me, ik kan het niet.
Ik ben geen priester meer.
Ik kan je er naartoe brengen.
Hou vol, wil je?
Hou alsjeblieft vol.
Goedendag, meneer Alex.
Eden.
Hij is er niet.
Waar is hij?
We dachten dat u het wist.
Hij zei dat ik vaarwel moest zeggen. Ik moest zeggen dat alles in orde is.
Al wat ooit van hem was is nu van u.
Wat is hier aan de hand?
Jezus, Maria en Jozef. - Niet zo luid alsjeblieft.
En let op je woorden.
Het is een complot.
Kus de ring...
en ik zal je leven sparen.
Godslasteraar.
Is de wereld nu gek geworden?
Nee. Er worden nog deals gesloten. De mijne was met William Eden.
Ik opende de kluizen van 't Vaticaan en bracht de dolk terug...
die William Eden 400 jaar geleden was kwijt geraakt.
In ruil bracht hij enkele stemmen van bepaalde kardinalen in opspraak.
Voor mijn deal met William Eden,
zal ik paus worden.
Een strijdende paus.
De paus van een kerk die z'n eigendom, heiligheid en macht zal terugwinnen.
Godslasteraar.
Heidense godslasteraar.
Ik moet met Eden spreken.
Eden bestaat niet. Die naam is voor cheques.
Je weet wat ik bedoel. Die ander.
Vraag het hem. - Nee, ik vraag 't jou.
Ik zoek de ander.
Hij eindigt waar hij begon...
in de Sint Pieter.
We hangen hier priesters op. De zwakkeren.
Mara is dood.
Haar polsen doorgesneden.
Ik moet gaan.
Ben ik het antwoord op je gebeden? - Misschien wel.
Ik heb de ceremonie uitgevoerd.
Ik trof Mara stervende aan.
Ik deed het om haar te bevrijden.
Hoe voelde het?
Alsof ik God was.
En haar zonden? Weet jij daar ook van?
Ja. Er waren er niet veel.
Ze was een goed meisje.
Een ding zit me echter dwars.
Iets wat zo diepgeworteld is moet je niet rationaliseren.
Het is alleen dat voor de kerk zelfmoord een dodelijke zonde is...
en ik voelde het helemaal niet.
Misschien heeft de kerk het fout.
Nee.
Ze is vermoord.
Op een dag zul je beseffen...
dat door wat ik deed...
je geliefde Mara, in je hart eeuwig zal blijven voortleven.
Nee.
Nu zul je weten wat ik weet, Alex.
Tijd om in de afgrond te kijken. Er gebeuren daar wonderen.
Het voelt alsof...
ik weer tien jaar oud ben.
Ik ben thuis.
Ik begrijp het.
God red me, ik begrijp het.
Het perkament...
't Gaat niet over hoe je de ander doodt, maar hoe je de ander wordt.
Het spijt me, dat ik er te laat achter kwam.
Ik laat je niet zo achter.
Er moet een andere manier zijn.
Wanneer ik daar achter kom, zal ik je vinden.
Zelfs als het is om je te doden.
Morgen.
Ik heb om de zondeneter gevraagd. - Ik ben de zondeneter.
Dus Eden krijgt waar hij om vroeg en jij en ik blijven achter.
Wat je het Vaticaan verteld hebt, heeft me geruïneerd. Wist je dat?
Afgezet en vernederd.
Jij was het, of niet?
Ik heb in korte tijd veel geleerd.
Uiteindelijk is het enige geheim dat mensen bewaren onsterfelijkheid.
Klaar?
Niet de priester, maar de biecht geeft je absolutie.
Begrijp je dat?- Ja.
Ben je klaar om te biechten? - Ja.
Ze was als een zonnebloem.
Gods prachtige fout.
Stik in je eigen smerigheid.
Nu ben ik het.
Ik ben gezegend en vervloekt...
daar ik nu de sleutels bezit naar het hemelse koninkrijk.
Zij die vrijheid verdienen zal ik vergiffenis schenken.
Vervloekt zijn zij, die zichzelf vervloekt hebben.
Ik zal leren leven nadat de liefde gestorven is.
Ik ben de zondeneter.
--- vertaald door www.vertaalsysteem.nl --- Gesplit voor 2CD Ac3 NG versie door Dr_IT.